می روم خسته و افسرده وزار

سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و ویرانه خویش

می برم تا که در آن نقطه دور

شستویش دهم از رنگ گناه

شستویش دهم از لکه عشق

 زین همه خواهش بیجا و تباه

می برم تا ز تو دوزش سازم

ز تو ای جلوه امید محال

می برم زنده به گورش سازم

تا از پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد می رقصد اشک

آه بگذار که بگریزم من

از تو ای چشمه جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

به خدا غنچه شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم خنده به لب خونین دل

می روم از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل